اشكال جواب مذكور : در آيه ( وَ إِنْ خِفْتُمْ شِقاقَ بَيْنِهِما فَابْعَثُوا حَكَماً مِنْ أَهْلِهِ وَ حَكَماً مِنْ أَهْلِها ) « 1 » مسلم است كه مقدم داشتن بعث حكم از اهل مرد بر بعث حكم از اهل زن ، لزومى ندارد با اينكه مطلوب واحدى از اين امور وجود دارد و آن حل مشكلات شقاق است و همينطور در آيه ( فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَ اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ ) « 2 » آيا بايد ابتداء شكار توسط كلب معلم را خورد و بعد از آن نام خداوند را بر آن ذبيحه ياد كرد ؟ ! در حالى كه در اينجا هم اگر چه « و اتقوالله » مستقل باشد ولى مسأله اكل و بسم الله گفتن بيان براى مطلوب واحدى هستند و در عين حال هيچ عنايتى براى تقديم نيست . شبهه سوم : اساساً اينكه اين روايات « ابدؤا بما بدء الله » در مقام تعليل باشند - كه شامل همه جاى قرآن بشوند كه اگر امرى ارتباطى بود ، حتماً بايد آنچه را كه خداوند در بيانش مقدم داشته است ، ما هم در مقام عمل آن را مقدم بداريم و چنين تقديمى واجب هم باشد - ثابت نيست و از اين عبارت به نحو دلالت چنين استفاده‌اى نمىشود و بيشتر از يك اشعارى در آن بر اين مطلب وجود ندارد و لذا تمسك به اين روايات هم در اينجا تمام نيست . دليل سوم : به اقتضاء احتياط : مرحوم شهيد ثانى در « مسالك » « 3 » در بيان وجه تخصيص ضرب به تحقق نشوز در كلام صاحب « شرايع » بر خلاف وعظ و هجر كه موضوعشان را خوف نشوز قرار داده است ، گفته است كه جهت اينكه موضوع ضرب را عبارت از تحقق نشوز قرار داده است عمل به احتياط است . بعد خود ايشان از اين شبهه كه چه فرقى بين هجر و ضرب در اين جهت هست ؛ چرا كه هر دو عمل خلاف شرعى هستند ، اين چنين جواب مىدهد كه احتياط در باب ضرب شديدتر از احتياط در باب هجر است .

--> ( 1 ) - نساء : 35 ( 2 ) - مائده : 4 ( 3 ) - المسالك 8 : 358